Hardlopen voor ALS

Het is alweer bijna 14 dagen geleden dat ik de Royal Run 2019 bij Paleis Soestdijk liep. Wat heb ik genoten en wat ben ik trots op mezelf! Ja, je mag jezelf wel een beetje waarderen.

Op zondag 1 september was de dag waar ik naartoe had getraind. De hele maand augustus heb ik flink gelopen, zelfs minder gaan fietsen, omdat het minder prioriteit had. In de tijd van trainen ben ik de kilometers en minuten flink gaan uitbreiden en dat heeft wel zijn vruchten afgeworpen. Ik deed duurloopjes en loopjes die wat meer weg hadden van een intervalloop. Voor mijn gevoel heb ik er alles aan gedaan om goed aan de start te verschijnen.

De dag ervoor was ik naar de Efteling geweest, dus tijd om zenuwachtig te zijn had ik niet. Het was mijn tweede loopje na een hele tijd geen evenementen gedaan te hebben, dus daar kan ik best gespannen voor zijn. Een beetje spanning is niet erg, want dat zorgt ook weer voor een betere prestatie. Het dagje Efteling is mij ook zeer goed bevallen, geen tijd om eventueel een sport te doen, maar toch lekker in beweging zijn door in het park rond te lopen. Ik kan je vertellen dat je daar ook flink aan je stappen kunt komen haha.

Bij de Royal Run kon je ook een ticket kopen voor een supporter, deze kon dan op de route gaan staan en lekker rond het Paleis lopen. Mijn trouwe supporter was mijn moeder. Al vroeg op de zondag was ik bij haar, want ik had geen zin in stress. We waren ruim op tijd op het terrein waar de pendelbussen vertrokken en zo konden we nog lekker rustig een bakkie koffie doen, rond het Paleis kijken en een stukje inlopen voor de Run. Om 12:15 precies klonk het Kanon en ging ik van start voor de 7 km, twee rondjes van 3,5.

Ik stond best wel vooraan in het startvak en kon op deze manier een haas zoeken. Het is altijd prettig als er een aantal mensen zijn die op jouw tempo lopen, want zo kan ik mezelf beter motiveren en het is ook nog wel gezellig. Ik heb lopen kletsen met een aantal mensen en die kwamen ook nog bij mij uit de omgeving, dat is wel leuk. Belangrijk is dat je kunt blijven praten tijdens het lopen, in het begin lukte dat wel, maar na het eerste rondje werd het toch wel zwaar. Waar ik in het eerste rondje nog redelijk vooraan liep, liep ik het tweede rondje in de achterban. Vond ik dat erg? Aan de ene kant wel, maar aan de andere kant ook niet. De paden in de tuinen van het Paleis zijn best smal en om daar dan met honderden mensen te lopen is niet heel fijn. De ondergrond was zacht en op sommige plaatsen zaten er ook gaten, dus het was wel fijn om een beetje overzicht en ruimte te hebben. Aangezien het al een tijdje wat droger was, was de ondergrond ook zacht en dat maakte het best pittig. De laatste zaterdag van Augustus was het ook nog zo benauwd en dat voelde je wel in de tuinen. Ik heb flink lopen zweten. Ondanks dat het tweede rondje zo zwaar was heb ik de run toch binnen het uur kunnen voltooien en daar ben ik trots op. Het hielp mij wel om te denken dat een uur niets is. De mensen die te maken hebben met ALS, die zouden graag willen dat ze nog een uur konden hardlopen, dat ze nog een uur hadden met een familielid of wie dan ook. Dan moet ik niet gaan zeuren over een uurtje hardlopen. Het is voor mij ook wel zwaar, maar die gedachten verlicht het wel en zorgt dat ik de kracht krijg om door te lopen.

Deze loop was voor iedereen die op de een of andere manier te maken heeft of heeft gehad met ALS. Kus!

Het evenement gaf mij wel de motivatie dat ik moet blijven lopen. Ik wil graag de basis blijven behouden en zal komende periode nog wel meer loopjes gaan doen.

Liefs!